Saturday, March 03, 2018

जुनं पानं


आपलेच जुने ब्लॉग काढून वाचत बसायला काय मज्जा येते!

एकतर जुन्या डायरीइतकं अस्ताव्यस्त किंवा time-specific नसतं हे, आणि साथीला लोकांच्या कमेंट्सही असतात...

Sunday, January 28, 2018

Untitled Post - 3


आज सकाळी अभ्यासासाठी लवकर उठलो होतो. ५ वाजता! थोड्यावेळाने कंटाळा आला म्हणून एक ब्लॉग वाचायला घेतला. हा ब्लॉग मला फार आवडतो. ह्यावरचे जवळपास सगळेच लेख मी कित्येकदा वाचलेले आहेत पण तरी ते प्रत्येकवेळी नवीन आणि तितकेच थ्रिलिंग वाटतात. आता थ्रिलिंग ह्या शब्दाचा अर्थ साहसाशी जोडला जाऊ शकतो ह्याची कल्पना आहे मला, पण एखादी भारी गोष्ट वाचण्यातही एक प्रकारचं थ्रिल असतं.

पहाटेची वेळ होती. माझे नेहमीचे आवडते लेख होते आणि बाहेर सूर्य उगवायचा होता. डिसेंबर महिना चालू असूनही थोडाफार पाऊस होता आणि वातावरणात एकप्रकारची मंद शांतता होती. शेजारच्या घड्याळाच्या टिकटिकीने एक अनाहूत ठेका धरला होता आणि माझं मनही त्या ठेक्यावर धावत होतं. कधीकधी असं होतं ना, कि सगळं जगच इन-सिंक असतं, तसं काहीसं झालं होतं.

थोडावेळ वाचून झाल्यावर लक्षात आलं कि आपली परीक्षा चालू आहे, आणि आपल्याला आता अभ्यासाची गरज आहे. एव्हाना सूर्योदय होऊन गेला होता. पावसाचा जोरही वाढला होता. मला अचानक अभ्यास करण्याची तीव्र इच्छा झाली. मला युज्वली अभ्यास करायला फार वेळ लागतो. ह्याचा अर्थ मी स्लो लर्नर आहे असं नाही, पण त्याची २ कारणं माझ्या लक्षात आली आहेत. एकतर माझं बऱ्याचदा लक्ष नसतं, आणि दुसरं म्हणजे जेंव्हा ते असतं, मी कुठल्याही गोष्टीचा खूप खोलवर जाऊन अभ्यास करतो. ह्याचमुळे बऱ्याचदा माझा परीक्षेच्या वेळी अर्धासुद्धा सिलॅबस पूर्ण होत नाही आणि कमी मार्क पडतात.

हे मी काय लिहितोय?? मला डायरी वगैरे लिहायची नव्हती. एकतर मी रोज डायरी लिहीत नाही, आज एकदम कशाला लिहू? आणि दुसरं म्हणजे आत्ताशी सकाळ आहे. सकाळी कुणी कधी डायरी लिहितं का? पण मी माझ्या प्रत्येक कृतीचं कारण का देतोय? आणि कुणाला? हि सवय मला इंजिनीरिंगमुळे लागलीये. फक्त कारण देण्याची नव्हे, कुठलीही गोष्ट अनलाईझ करण्याची. आणि ही असली अनालिसीस असल्या लेखात आली कि ती वाचणाऱ्याला फार बोर होतात ह्याची जाणीव मला हल्लीच झालीये.

बरं बास.

Tuesday, December 19, 2017

HBD ब्लॉगोबा


गेले सलग ६ दिवस ब्लॉगवर पोस्ट टाकत होतो, आणि आजचा हा सातवा दिवस! इतक्या कन्सिस्टन्सीने ब्लॉग लिहीन असं जन्मात कधी वाटलं नव्हतं. (याआधीच्या असंख्य विशेषणांनी भरलेल्या ५ पोस्ट्सपेक्षा हे लिहिताना नक्कीच मोकळं मोकळं वाटतंय...) असो!

आज माझ्या ब्लॉगला २ वर्षं पूर्ण झाली. म्हणजे या ब्लॉगवरची पहिली पोस्ट मी १९ डिसेंबर २०१५ ला टाकली होती, तिला २ वर्षं झाली. २ वर्षांत एकूण २२ पोस्ट मी लिहिल्या. (ही २३वी!) ब्लॉग लिहायला सुरु करण्यापूर्वी इतपत जमेलसं खरंच वाटलं नव्हतं. जमलं तर जमलं, नाही तर नाही... अशा अटीट्युडने ब्लॉग लिहायला सुरुवात केली होती. पण एक गोष्ट नक्की ठरवली होती, ती म्हणजे एखादा लेख मनापासून आवडला तरच ब्लॉगवर टाकायचा. थोडंफार जमलेलं काहीतरी, किंवा बऱ्याच दिवसात काही लिहिलं नाही असल्या कारणांनी कधीच दर्जाहीन गोष्टी पोस्ट करायच्या नाहीत. लोकांना आवडो न आवडो, पोस्ट करण्यापूर्वी प्रत्येक गोष्ट आपल्याला आवडलीच पाहिजे.

२ वर्षात ब्लॉगला साधारण ८२०० पेक्षा जास्त व्हूज मिळाले. त्यापैकी साधारण ६००० पेक्षा जास्त हे भारतातून आणि ९०० पेक्षा जास्त हे अमेरिकेतून मिळालेले आहेत. मला नकाशावर बोटही दाखवता येणार नाही अशा अनेक देशांमधल्या अनेक वाचकांनी हा ब्लॉग वाचला. अनेकदा अनोळखी लोकांच्या कमेंट्स किंवा इमेल आले. एखादवेळेस एखाद्याला एखादा ब्लॉग खूपच भावला तर त्याचं भरभरून कौतुक असेल, किंवा एखादा दुसरा ब्लॉग वाचण्यासाठी सुचवणं असेल... असा प्रतिसाद नेहमीच भारी वाटायचा. त्यात कौतुक झाले यापेक्षा, कुणीतरी निदान वाचतंय तरी असा 'हुश्श!' भाव अधिक असायचा.

मी ब्लॉग लिहायला सुरु केलं तेंव्हा मराठी ब्लॉग्सच्या डिरेक्टरीज असायच्या. त्यावर एकदा रजिस्टर केलं कि नवीन ब्लॉग टाकल्यावर तिकडे दिसायचा. मग तिकडे येणाऱ्या लोकांना टायटल बरं वाटलं तर ते आपला ब्लॉग वाचणार. मी जिथे रजिस्टर केलं ती ब्लॉग डिरेक्टरी आता बहुदा बंद पडलीये आणि बाकी डिरेक्टर्यांना मला रजिस्टर करून घेण्याची इच्छा दिसत नाहीए. त्यामुळे आता जे काही व्ह्यूज येतात ते मीच गावभर केलेल्या जाहिरातीमुळे.

अनेकांना माझा ब्लॉग आवडतो. अनेक जण वाट बघतात. भेटल्यावर आवर्जून आठवण काढतात. लिहायला प्रोत्साहित करतात. असं कुणाकडून काही ऐकलं कि बरं वाटतं. अनेकांना ब्लॉग आवडतही नाही. अशा लोकांचाही मला उपयोग होतो. त्यातले काही लोक खरंच चांगल्या सुधारणा सुचवतात. मी त्यांचा विचार करतो, त्या पटल्या तर अमलात आणतो. याचा मला माझा ब्लॉग सुधारण्यास फायदा होतो. पण काही लोक काही कारण नसताना (किंवा आवडला असूनही तसं म्हणायची लाज वाटत असल्याने, किंवा पचत नसल्याने) ब्लॉगला नावं ठेवतात. यावरून मला मी करतो ती गोष्ट नक्की कुणासाठी आहे हे जास्तीत जास्त क्लिअर होत जातं. चालायचंच!

२ वर्षं म्हणजे काही फार मोठा टप्पा नाही याची मला जाणीव आहे. पण आपण केलेल्या गोष्टींकडे मागे वळून बघायला कुठे काय ठराविक कालावधी असतो? तुमच्यासारख्या माझ्या लाडक्या वाचकांमुळेच मी इतकं लिहू शकलो. यापुढेही मला मोटिवेट करत रहा, चुकांची जाणीव करून देत राहा, सुधारणा सुचवत राहा, आवडलं तर तुमचं कौतुक माझ्यापर्यंत पोहोचवत जा. एवढं पुरेसं आहे मला. (आणि हो! अनेकांनी अनेकदा विचारलेला प्रश्न- मला ब्लॉगचे पैसे किती मिळतात? उत्तर आहे, शून्य! मराठी ब्लॉगवर जाहिराती वगैरे देत नसतं कुणी. भविष्यात मिळायला लागले तर नक्की सांगेन. (किंवा तुम्हाला माहित असेल कसे मिळवायचे तरी सांगा!))

खाली काही स्क्रीनशॉट लावले आहेत. जाता जाता वाचून जा!















अजून होते थोडे... पण हरवले!

Contact Form

Name

Email *

Message *